Het is de afgelopen tijd verschillende keren voorgekomen dat een populaire titel op consoles of pc ook de wereld van mobiel gamen bereikte via verschillende soorten porten. Denk er maar aan Dead van Daylight, Fortnite en vele andere voorbeelden van dit fenomeen. Het tegenovergestelde proces is echter al iets zeldzamer, aangezien een game die is ontworpen voor mobiele telefoons en tablets zelden ruimte vindt op andere platforms, hetzij om technische redenen, hetzij vanwege weinig interesse van uitgevers. De bijna verdwenen, The puzzelspel van Happy Volcano, vormt een uitzondering, omdat hij erin slaagde de barrière te overwinnen en erop te landen PC e Nintendo Switch. Naast het omzetten van de aanraakbedieningen in een elegante wijs en klik, de titel kreeg ook een mooie grafische verbetering en enkele aanpassingen om de best mogelijke ervaring te garanderen. De resultaten zijn te zien en de kwaliteit van dit kleine zelfstandige werk voldoet aan de verwachtingen, waardoor het eengoede keuze voor fans van puzzels en diepe thema's, waar The Almost Gone vol mee zit. Waar porten echter mijn gunst ontmoet, is het dat wel verspild potentieel van het verhaal en het einde kon me alleen perplex laten. Laten we niet verdwalen in ander geklets en ons halsoverkop in de nachtmerrie (of droom) van deze surrealistische reis storten.

Een plaatje van betovering

The Almost Gone speelt zich af in een dromerige setting, waarin de verschillende kaarten zijn onderverdeeld in een veelheid van kleine vierkante kamers. We kunnen van het ene kwadrant naar het andere gaan via de links die het spel zelf ons biedt, of we kunnen onze muis gebruiken om de omgeving te verkennen, interactie te hebben met objecten en de verschillende puzzels op deze plaatsen op te lossen. Dankzij deze slimme onderverdeling en een geweldige aandacht voor detail, gecombineerd met de mogelijkheid om altijd de belangrijke elementen van de rest te benadrukken, ontstaat eenervaring al met al vloeiend en toegankelijk, die zelfs de minder gewend aan het genre binnen enkele minuten kan beheersen. Daarnaast is de artistieke sector gebeeldhouwd door Happy Volcano is wat het werkelijk is valt op binnen het werk. Zelfs de puur technische keuzes, zoals de eerder genoemde indeling in vierkanten of het minimalistische ontwerp (beide duidelijk gericht op mobiele apparaten), integreren perfect in de setting en dragen bij aan het bouwen een surrealistische en boeiende sfeer. Zelfs de animaties, weinig maar elegant en goed verzorgd, creëren een gevoel van kalmte zonder het tempo van de verkenning te vertragen. Maar verwacht geen ontspannende reis: er is veel inquietudine in de lucht en, voor je het weet, kan de angst je humeur al hebben overgenomen.

De bijna verdwenen

Het zijn niet de Dark Souls van puzzelspellen

De plot achter de puzzels van The Almost Gone is in feite helemaal niet het typische droomsprookje. De hoofdrolspeler, die we in de loop van het spel heel weinig kennen en vaak de rol van eenvoudige verhalenverteller op zich neemt, zit in feite gevangen in een nachtmerrie die haar dwingt om beleef zeer moeilijke momenten van zijn leven opnieuw en dat van de mensen die dicht bij haar staan. Het verhaal verbergt zeer duistere thema's, zoals familietrauma, verlating, geweld en depressie. Wat betreft de keuze hiervan en de manier waarop ze worden weergegeven de ziel van de speler bewegen, soms met een gevoel van echte angst, is het Happy Volcano-team er niet altijd in geslaagd het potentieel van zijn eigen verhaal volledig te benutten. De toppen van de laatste worden namelijk bereikt in de paar momenten waarop je ervoor kiest om de gebeurtenissen door te vertellen goed gedefinieerde visuele representaties, zoals details of animaties, maar het had vaak de voorkeur om de hoofdpersoon de gebeurtenissen door te laten uitleggen cryptische teksten en dialogen. Hoewel deze formule de reden is voor de populariteit van veel andere titels (zie de beroemde Dark Souls), is het echt jammer dat de plot zo vaag en gefragmenteerd blijft. De fout ligt voornamelijk bijlaatste handeling, zeker onder de toon dan de rest van het spel. Waar we de definitieve afsluiting van de cursus en een hoog niveau van uitdaging hadden verwacht, vinden we in plaats daarvan een hoofdstuk te kort dat werpt geen licht op het verhaal, sluit het verhaal haastig af en profiteert niet van zelfs de helft van de tot dan toe geïntroduceerde mechanica. Ik verwachtte zeker geen epische conclusie, maar ik had iets nodig dat de stippen kon verbinden en een veel duidelijkere afdruk achter kon laten. Geduld.

Elementair, bijna

Als het einde echter de structuur van The Almost Gone bijna niet respecteert, kan ik niet zeggen dat de rest van het werk slecht is opgebouwd. In vergelijking met andere puzzelspellen die moeilijkheid hun hoeksteen maken, hier is het waarderen van de eenvoud van de puzzels, die altijd duidelijk en duidelijk laten zien wat de doelstelling is en wat de stappen zijn die nodig zijn om deze te bereiken. Dit vertaalt zich gelukkig niet in banaliteit, maar vermijdt in plaats daarvan onnodige tijdverspilling of de frustratie om vast te zitten omdat een aanwijzing verloren is gegaan. Hoewel grote fans van het genre het misschien te gemakkelijk vinden, is het duidelijk dat het doel van de titel is om een ​​reis te vertellen en ik ben ervan overtuigd dat het ontbreken van te complexe puzzels de ervaring veel aangenamer maakt. Er blijft ook een zekere over graad van vrijheid voor de speler, die soms de oplossing kan raden zonder noodzakelijkerwijs alle stappen uit te voeren - en ook geheime trofeeën ontgrendelt. De inspanning van Happy Volcano moet ook worden toegejuicht combineer puzzels met geschiedenisen ervoor te zorgen dat ze niet alleen aanwezig zijn als gameplay, maar ook aanwijzingen geven om het verhaal te reconstrueren. Dit is, zoals helaas al gezegd, totaal afwezig in de finale, waar zelfs de paar aanwezige puzzels niet bijdragen aan het versterken van het verhaal of de diepte van de spelstructuur. De rest, hoed.

Ten minste een keer

Tot slot, The Almost Gone is een toegankelijk en eenvoudig puzzelspel, in staat om vermaken met zijn originele en ook puzzelspellen emoties oproepen dankzij de donkere en diepgaande thema's, hoe dan ook belicht in een uitzonderlijke artistieke context. Een echte pech dat het ontwikkelteam de ware potentie van het werk niet volledig kon benutten, wat in zijn conclusie wordt gezien gedempt en niet verbeterd. Als je een passie hebt voor het genre of het ontwerp van het werk intrigeert, raad ik je aan de demo te proberen en vervolgens de aankoop te evalueren, ook rekening houdend met de enigszins hoge prijs vergeleken met levensduur, die amper 4 totale uren overschrijdt. Als je de kans hebt om het te spelen, doe het dan: er zijn holes die moeilijk te negeren zijn, maar het is absoluut de moeite waard om deze korte trip minstens één keer te beleven, om te genieten van de huiveringwekkende sfeer of om de ingenieuze constructie van de puzzels te waarderen.