Het tweede seizoen van After Life, Ricky Gervais-serie verspreid op Netflix, komt op 24 april. Hier zijn enkele overwegingen over de eerste drie afleveringen, waar ik in preview toegang toe had.

Het nieuwe seizoen gaat ongeveer verder waar we de vorige keer waren gebleven, met Tony (Ricky Gervais) die vecht tegen de ernstige depressie veroorzaakt door de dood van zijn vrouw (Kerry Godliman). Zijn poging om zich eind vorig seizoen te verzoenen met de wereld heeft zijn vruchten afgeworpen, maar de hoofdpersoon heeft de rouw nog niet uitgewerkt en blijft zijn geliefden op afstand houden, ook blijft de krant waarvoor hij werkt moeizaam drijven. Na uitgaan met Emma (Ashley Jensen) realiseert zich dat hij niet klaar is om een ​​relatie te beginnen, en de twee besluiten vrienden te blijven. Dit tot tijdens een bezoek aan de vader (David Bradley), opgenomen in de kliniek waar Emma werkt, ziet Tony een man die opvallend met haar flirt en zich overgeeft aan een bekrompen houding.
Ondertussen heeft de zwager (Tom Basden), ook redacteur van de krant waar hij werkt, gaat scheiden en wordt behandeld door de ergste psycholoog op aarde. Maar onder de algemene negativiteit zijn er ook positieve opmerkingen, zoals Tony's relatie met de bizarre postbode Pat (Joe Wilkinson), en zijn vriendschap met de prostituee Roxy (Roisin Conaty).
Van deze eerste drie afleveringen is het adres van de serie nog niet duidelijk: de grootste stap voorwaarts voor Tony is de schijnbare afstand doen van zijn suïcidale ideeën, maar hij blijft alle belangrijke mensen in zijn leven op afstand houden.

Ricky Gervais doet opnieuw alles: hij produceert, schrijft, regisseert en speelt ook de hoofdrolspeler van After Life. De technische aspecten zijn meer dan acceptabel, de richting is heel eenvoudig maar doet zijn werk. Schrijven heeft ups en downs, op sommige momenten raken Tony's reflecties ontroerende als ze niet bewegen, in andere is het allemaal zo overdreven dat er zelfs geen schijn van opschorting van ongeloof meer is. We gaan van echte en oprecht empathische interacties met secundaire personages, vooral tijdens interviews voor de lokale krant, over naar ondraaglijke mensen wiens enige functie het irriteren van de hoofdrolspeler is. Op verschillende plaatsen wordt dat begrepen Ricky Gervais hoeft zijn hand zeker niet zo te forceren om hem aan het lachen te maken, ook al is het op een bittere manier, daarom is het niet duidelijk dat het nodig is om karakters in te voegen die duidelijk een levende stroman zijn van alles wat de auteur niet leuk vindt. Of het nu psychologen zijn, new age-hippies, mensen die in horoscopen geloven of het paranormale, ze worden allemaal in het gezicht gegrepen. Het is zo boven dat de regels dat bepaalde personages niet kunnen worden gered, zelfs niet van de uitstekende uitvoeringen van de acteurs. Kath de idioot op kantoor is een van de grootste boosdoeners: gespeeld door Diane Morgan, een Engelse komische actrice die bekend staat om haar rollen als onbewuste imbecielen, blijft ze exclusief irritant, zonder enige verve, en haar externaliseringen hebben zelfs geen komische timing.

Waar de serie het meeste uit haalt, zijn opnieuw de meer "menselijke" kanten van de personages, het diepe onbehagen van een klein Engels stadje dat ontvolkt wordt en waar de verwachtingen van de bewoners steeds lager worden. Tony's leven is objectief gezien beter dan dat van veel van zijn medeburgers, hij beseft het zelf, maar ze blijven overleven, terwijl hij sinds de dood van zijn vrouw geen prikkel meer kan vinden. Een helaas realistische dynamiek, waarbij schuldgevoel wordt toegevoegd aan depressie. Soms is de show in dit opzicht subtieler, maar het duidelijk maken heeft nog steeds geen invloed op de onderliggende boodschap: depressie zorgt ervoor dat u en uw omgeving zich slecht voelen, maar het 'geneest' niet alleen omdat u het wilt.
After Life wordt bevestigd als een aangename serie, soms bizar, met een onzekere sfeer tussen de hoop op een nieuw leven en de angst dat de pijn niet overgaat, en kan vooral resoneren bij degenen die aan depressie of rouw hebben geleden Tony's.