Alleen op mijn bruiloft is het filmdebuut van Marta Bergman, directeur geboren in Roemenië en woonde in België. Ze is altijd geïnteresseerd geweest in de Roma-gemeenschappen en de discriminatie die ze hebben, en heeft hierover verschillende documentaires gemaakt. Deze film volgt in de voetsporen van zijn eerdere werken, maar met de toevoeging van fictieve elementen die het realisme van wat wordt getoond of niet, niet teniet doen, wat de expressiviteit van een ongelooflijk actueel werk ten goede komt.

De eerste afbeeldingen tonen ons meteen de hoofdpersoon, Pamela (Alina banerban), een Roma-vrouw die met haar baby in een klein dorp in Roemenië woont. Het is wel verstaan ​​dat Pamela streeft naar een ander leven, maar zonder een opleiding en zonder andere middelen, vertrouwt ze op een huwelijksbureau dat gespecialiseerd is in het samenbrengen van Oosterse vrouwen met rijke Europese mannen. Hier heeft de eerste uitwisseling met Bruno (Tom Vermeir) een Belg uit een goed gezin. Hoewel de twee niet eens kunnen communiceren, vindt Pamela de beste optie voor haar en haar familie en besluit ze naar hem toe te gaan en haar dochter 's nachts met haar grootmoeder achter te laten. Hier begint de echte reis van Pamela, die zich alleen in een vreemd land bevindt met Bruno als het enige contactpunt met de buitenwereld.

De richting weerspiegelt het perspectief van de hoofdpersoon, de hele "westerse" wereld wordt door zijn ogen gezien, (wat racisme en vrouwenhaat latent in veel interacties duidelijker maakt): Pamela staat altijd in het midden van het scherm en de focus ligt altijd op haar. Haar verhaal wordt afgewisseld met scènes uit het dagelijks leven in haar land, waar ze haar dochter en grootmoeder achterliet. Hier strekken de velden zich uit om ruimte te geven aan een onderling verbonden gemeenschap, in tegenstelling tot de vervreemding die Pamela in België ervaart. De muziek in de film is een integraal onderdeel van het verhaal, wanneer het niet direct een product van hetzelfde is. De lichten in de gesloten ruimtes zijn gedimd en de algemene weergave van de film is erg ver van de documentaire, met behoud van een realistisch perspectief.

Sola's script op mijn bruiloft is briljant: de dialogen zijn waar, de interacties tussen de personages zijn natuurlijk en de weergave verlaat nooit het stereotype. Het verschil tussen de hoofdrolspelers wordt ook benadrukt door de richtingkeuzes, sommige scènes zijn echt krachtig en versterken nog meer het gevoel van ergernis bij het zien van een dergelijke dynamiek. Pamela wordt beschreven als een mens, zonder mythen of oordelen, het is geen toeval dat haar karakter sterk is gebaseerd op een realiteit die zowel de auteur als de hoofdrolspeelster kent. Bruno is geen uitzondering: de manier waarop zijn karakter wordt gekenmerkt door kleine details in zijn gebaren is meesterlijk, het is duidelijk dat hij een diep innerlijk ongemak heeft en ook wat de aard ervan is. De film is echter niet bang om te laten zien hoeveel zijn poging om echt menselijk contact (hoe goed vertrouwen ook) tot stand te brengen, zal mislukken, omdat eenvoudig de voorwaarden voor een gelijke relatie ontbreken. De grootmoeder van Pamela is liefhebbend, maar verpersoonlijkt tegelijkertijd ook het morele oordeel van de gemeenschap waaraan de vrouw haar leven lang is onderworpen. Het naamloze meisje (ze wordt gewoon bébé genoemd) is even onbekend als de toekomst van haar moeder, die aan deze reis begint in de hoop een beter leven voor zichzelf en haar dochter te krijgen.

Alleen op mijn bruiloft is het geen themafilm, het is het portret van een voor velen van ons onbekende realiteit, maar waarin het ook gemakkelijk is om verschillende aspecten van onze cultuur te herkennen. Zo'n onderwerp in verschillende handen zou gemakkelijk een "Italiaanse" komedie kunnen zijn, waarin een vrouw uit het oosten een oudere man trouwt voor burgerschap, en dit zou je aan het lachen moeten maken. Of een rom-com waarin in feite de aankoop van een persoon op internet zou moeten leiden tot diepe en oprechte gevoelens bij de hoofdrolspelers. Of zelfs een verhaal over gratis huiselijk geweld dat het echte probleem achter deze dynamiek zou hebben verminderd. Of elk ander verhaal dat volledig los staat van de realiteit. Gelukkig waren dit niet de bedoelingen van Marta Bergman, die een verhaal op het scherm bracht dat waarschijnlijk de verwachtingen van velen zal ondermijnen, op een manier die nooit banaal is en altijd de menselijkheid van de voorgestelde personages respecteert, waarbij de uiteindelijke "beloning" niet noodzakelijk de liefde, maar persoonlijke groei.